Gepost door: jacinthacastora | 22 juni 2010

Leven op en eiland in de stille oceaan Deel 3: de jurk

Voor de aanvoer van goederen zijn we op het eiland totaal afhankelijk van twee boten per week. Beperkt worden er ook goederen per vliegtuig aangevoerd. Deze afhankelijkheid maakt een constante aanvoer van goederen lastig. Dat is zichtbaar in de winkels. Het aanbod is beperkt en als je kleding of schoenen wil, vind je in de winkels meestal slechts een exemplaar of een paar in een maat. De kwaliteit van de kleding is matig (veel Chinese makelij), de prijs voor de kwaliteit te hoog en aan mode hoef je hier al helemaal niet te denken. De eigenaar van mijn appartement – een rijke Galapagueno – doet zijn kledinginkopen gewoon in Guayaquil op het vaste land van Ecuador, 1000 km hier vandaan. Wel meer mensen die het zich kunnen veroorloven doen dat. Onder mijn Ecuadoreaanse collega’s zie ik ook vaak postordercatalogi rondgaan.

Vorig jaar was ik na 5 maanden mijn drie korte broeken, het ene rokje en mijn ene jurk (een van mijn jurken was aangevreten door de motten) wel zat en wilde ik iets nieuws. Het vliegtuig nemen naar Guayaquil voor een jurk is mij te gortig. Ik struinde dus maar een hele ochtend alle kleine winkeltjes af. Ik vond tot mijn verbazing een leuke roze katoenen jurk voor een heel redelijke prijs. Ik schafte hem direct maar aan en toonde hem nog dezelfde avond trots aan mijn twee Britse collega’s.

Drie dagen later kwam een van mijn collega’s naar me toe en vroeg of ik de laatste dagen het dorp in was geweest. Dat was ik dus niet. Ze vertelde me kortweg dat mijn roze jurk in 6 verschillende kleuren, overal in het dorp te koop werd aangeboden. En inderdaad, steeds vaker kwam ik medebewoners en toeristen tegen in mijn jurk.

Ook dat is het gevolg van het leven op een eiland. Er was op een van de boten een container met allemaal dezelfde jurken aangekomen. Op een bevolking van 15.000 mensen (mannen, vrouwen en kinderen) betekent dat al snel dat bijna iedere vrouw in dezelfde jurk loopt. Mij maakte het niet uit. Toen ik dit jaar mijn spullen uit de opslag haalde, zat mijn jurk er weer bij. Ook dit jaar heb ik hem weer regelmatig met veel plezier gedragen. Hij is nog steeds te koop in enkele winkels en over een paar weken verdwijnt hij weer voor een tijdje in de opslag. En de volgende keer dat ik hier ben, zal ik hem weer met veel plezier dragen.

Gepost door: jacinthacastora | 18 juni 2010

Leven op een eiland in de Stille Oceaan, deel 2: Water

Schoon drinkwater is een voortdurend probleem op de Galapagos. Bisschop De Berlenga, de ontdekker van de Galapagoseilanden, meldde al in 1535 dat het vinden van drinkbaar water op de Galapagoseilanden een probleem was. Zijn bemanning probeerde putten te slaan, maar het water dat daaruit kwam was volgens hem zouter dan zeewater. Ze dronken cactussap dat er uit zag als zeepsop of loog. Uiteindelijk vonden ze – nadat twee mannen al door uitdroging gestorven waren – een holte waar genoeg water in zat om de bemanning te laven en daarna terug te varen naar het vaste land, met het voornemen om nooit meer terug te gaan naar de Galapagoseilanden.

Charles Darwin beschrijft in zijn Beagleaantekeningen 300 jaar later op verschillende plekken het waterprobleem van de Galapagoseilanden. Opvallend is de passage, waarbij hij meldt dat inwoners van de Galapagos de blaas van een schildpad leegdrinken, wanneer ze dorst hebben. Reuzenschildpadden zuigen zich in een paar dagen helemaal vol met zoet water in de hoger gelegen delen van de eilanden en hun blaas is nog helemaal vol en vrij zuiver, wanneer ze weer naar de lagere en meer bewoonde delen van de eilanden gaan. Darwin heeft de blaasinhoud van een schildpad gedronken en stelt vast dat de blaasinhoud heel helder is en slechts licht bitter van smaak. Het drinken van schildpadblazen is echter al enige tijd verboden.

Nu, in 2010, bestaat het gebrek aan schoon water op de Galapagos nog steeds. Ik koop water in een grote blauwe 20 liter fles. Maar zelfs dat water is van slechte kwaliteit. Het wordt opgepompt hier ergens op het eiland. Iedereen die de uitzendingen van de Beagle heeft gezien van de VPRO over de Galapagos kan zich waarschijnlijk de journalist Carlos wel herinneren, die ook niet hoog opgeeft over het water hier. Soms komt je een smerige geur tegemoet, als je de fles open maakt. Eenmaal heb ik een nieuwe fles geeist, toen er ook zwarte dingen in mijn fles dreven en verder kook ik mijn water zoveel mogelijk, voor ik het consumeer. Ik ben niet de enige, verschillende mensen worden ziek van het water. Het is niet ongebruikelijk om een bacteriekuur te nemen. Die bacterie wordt voornamelijk veroorzaakt door het water. Collega’s melden zich bij enige regelmaat ziek vanwege een ernstige maagstoornis. Toeristen die hier komen raad ik meestal aan om water te kopen dat van het vaste land komt. Sinds ik hier woon, kijk ik ook anders aan tegen water uit flessen. het is hier onvermijdelijk, hoewel ik liever zou zien dat ze het water in pakken verkochten, maar dat is helaas nog niet aan de orde. Het afval van plastic flessen vormt daarmee meer en meer een probleem. Hoe groot dat probleem is, wordt duideijk uit de foto’s die ik maakte op de eilanden en die in een slideshow hier te zien zijn.

Wat zal ik genieten van schoon water uit mijn kraan als ik terug ben in Nederland.

Gepost door: jacinthacastora | 12 juni 2010

Leven op een eiland deel 1: het dagelijks brood

Sinds december 2008 woon ik met tussenpozen al weer bijna 13 maanden op een eiland in de Stille Oceaan. Niet zomaar een eiland, maar een eiland dat behoort tot de Galapagos eilandengroep. Ik woon op het eiland Santa Cruz in het plaatsje Puerto Ayora dat officieel zo’n 15.000 inwoners heeft. Ik zeg met opzet officieel, omdat naar mijn idee het aantal inmiddels wel hoger ligt. De eilandengroep behoort tot het land Ecuador.

Het is bijzonder om op dit eiland te leven. Voor veel mensen is het niet voorstelbaar hoe zo’n leven eruit ziet. Het eiland is voor veel goederen afhankelijk van twee vrachtboten per week die spullen vervoeren van Guayaquil in Ecuador naar Puerto Ayora. De haven van Puerto Ayora is klein en de vrachtboot moet dan ook een eind uit de kust blijven liggen. Het vervoer naar de kust gaat met kleine vlotten, die door kleine motor bootjes worden voortgeduwd. Zo komen volkoren brood, rijst, matrassen, ventilatoren, kleding, maar ook auto’s aan land. Ook het gas waarop we koken en dranken als frisdrank, vruchtensappen en bier. Alle goederen die binnenkomen worden vervolgens verspreid naar verschillende winkeltjes in het plaatsje. Het is altijd weer een zoektocht om die spullen te vinden die je lekker vindt, want de aanvoer is niet structureel.

Sinds een paar maanden hebben we een groot tekort aan gas, gewoonweg omdat de schepen niet meer gas kunnen vervoeren en het gasgebruik (door het toenemend aantal inwoners en door de toename van de levensstandaard) toeneemt. Er ontstaat daardoor een oneerlijke markt met hamsterpraktijken. Een fles gas kost normaal $3, maar wie $10 betaalt wordt eerder bediend. OK, je kunt dit normale marktwerking noemen, maar ik noem het oneerlijke praktijken, omdat juist de mensen die het langst hier op de eilanden wonen, het minst verdienen. Zij werken nog in de traditionele beroepen van visser en landbouwer en hun salarissen gaan niet gelijk op met de salarissen die in het toerisme te verdienen zijn. Bovendien is gas een primaire levensbehoefte. Zonder gas kun je niet koken.

Ik had al snel de eilandmentaliteit ontwikkeld, namelijk als je iets ziet dat je graag wil hebben – zoals een bepaalde soort yoghurt – onmiddellijk de maximaal houdbare hoeveelheid kopen. Ook leerde ik om in de gaten te houden wanneer bepaalde goederen aangevoerd werden, zodat je op tijd erbij was. Dit werkte vorig jaar nog redelijk, maar sinds dit jaar zit ook Puerto Ayora regelmatig in de route van Regatta’s, zeilbootracen rond de wereld. Deze zeilboten (met soms wel 100 deelnemers) varen vanaf Puerto Ayora meestal naar de Marquesaseilanden (een eilandengroep die tot Frans-Polynesie behoort), een tocht van 21-30 dagen, afhankelijk van het weer. Al die bootjes moeten dus inslaan en het gebeurt dan ook regelmatig dat de supermarkt aan de haven (de best geoutilleerde winkel) compleet leeg is, al direct nadat de vrachtboot zijn spullen heeft afgeleverd.

Toen ik een keer getuige was van 2 vrouwen die werkelijk de dozen en pakken met tientallen gelijk van de schappen in hun wagentjes laadden, vroeg ik hen of ik een pakje thee mocht hebben, omdat ik anders een week zonder thee zou zitten. Ze keken me vernietigend aan. Ik legde uit dat ik hier woon en afhankelijk ben van de aanvoer van de vrachtboot. Ze reageerden schouderophalend en verdwenen met allerlei noodzakelijke levensmiddelen naar hun luxe zeiljacht. Mij en vele van mijn medebewoners achterlatend met lege keukenschappen.

Voor enkele foto’s zie: http://castora.photoshelter.com

Gepost door: jacinthacastora | 4 juni 2010

gezondheidszorg via twitter

Vrijdag drie weken geleden gleed ik met mijn blote voeten van het trapje van de boot af, tegen een ijzeren stang. Gevolg: Nagel aan diggelen en bloeden van mijn middelteen.

Het was het begin van een 5-daagse trip langs de zuidelijke eilanden van de Galapagos. Voor mij een weerzien van veel plekken. Ik wild evooral de albatrossen zien op Espanola.

Er was geen jodium aan boord, maar wel alcohol. Dat dus maar gebruikt om te ontsmetten. Dat wel steeds gedaan, maar ja, je hebt op de Galapagos zgn. “wet landings”, waarbij je vanaf een rubberbootje (panga) door het water naar het strand loopt. Dus met steeds weer zand e.d. aan je voeten. De teen werd dik en zelfs mijn voet werd wat rood.

Terug thuis maandag – ik woon in Puerto Ayora Galapagos – direct begonnen met heet water en zout. Soda of iets dat er op lijkt heb ik nog niet kunnen vinden, daarom maar zout. Water steeds gekookt, maar ja, de watersituatie op de Galapagos is niet echt ideaal. Het wordt opgepompt uit de ondergrond en is vaak vervuild. Vervolgens wordt het in tankauto’s naar de cisternen gebracht van de verschillende huizen. Allemaal mogelijkheden tot verdere vervuiling. Dat vuil zou een ontsteking nog kunnen verergeren.

Vrijdag toch maar naar een arts, na advies van een collega dierenarts. Heftige antibiotica en ibuprofen. De arts vroeg zich af of het een breuk zou zijn en stelde een x-ray voor, maar ik had niet het idee en heb dat maar even gelaten. Daarbij ook steeds aan hem vragen wat het voordeel zou zijn van weten dat het gebroken is. Volgens hem was dat om te weten wat te doen. Ik hield het zelf op een ontsteking (door infectie) en gekneusd.

Eerst dus maar eens antibiotica. Dat ging goed. Ik moest zaterdag terugkomen en de antibiotica sloeg toen al aan, de zwelling was beduidend minder.

De nacht van zaterdag op zondag heb ik ruim 2 liter water weggewerkt, heel veel dorst en naar. Zondagochtend had ik allemaal zweren in mijn mond. Even mijn bijsluiterpagina – ik had natuurlijk op intenet wel even opgezocht wat ik ging slikken – en ja hoor, een van de bijwerkingen, onmiddellijk stoppen. De arts gebeld: Advies stoppen, anti allergie medicijnen halen en innemen en morgen langskomen. Het stoppen heb ik maar gedaan en de anti-allergiepillen laten zitten. Mijn lijf lost dit zelf wel op.

Maandag naar de arts, andere antibiotica, die gelukkig niet bijwerken, maar ook niet echt hard werken. Dus vrijdag weer naar de arts. Toch maar een x-ray. OK, naar een gebouwtje vlak bij mijn huis aan Avenida Baltra. Een kamertje van 2,5 bij 4 met een half muurtje en een gordijn. Ik achter het gordijn op een perspexplaat, die wellicht dagelijks wordt afgenomen met een natte doek. Been erop en zo’n oud x-ray geval. Ik ben vast volledig bestraald nu. Twee foto’s, die groots negatief gaven, even wachten (buiten dus, heb maar een watertje gekocht en op het stoepje opgedronken).

Na een halfuur was het negatief droog (gewoon met de fohn, door de radioloog(?)). Bij de drogist next door krijg ik een bruine zak waar de x-ray net in past (50×30 cm). En een rekening, waarvan ik me afvraag of mijn verzekering dat voldoende vindt ($100). Is die man toch wel een uurtje bezig geweest.

Vervolgens naar de arts, waar drie collega’s zitten. Gezellig. Ik ben weer helemaal bijgepraat. Als ik aan de beurt ben lichtbak aan en nee, niet gebroken (wat ik al dacht). Dus… doorgaan met antibiotica en hopen dat het aanslaat. Drie uur verder, $100 dollar armer en niks verder dus.

Goed, inmiddels ook wat hierover op Twitter gezet en ja hoor. Een van mijn volgers is podologe Riekje van der Sloot (Riekje71) nee geen familie!). Zij vraagt mij om een foto van mijn voet en geeft me per omgaande het advies om de teen in te pakken (vrij te maken) en aan de ander vast te plakken, omdat dit bij kneuzing de geeigende methode is. Inmiddels had ik ook al mijn huisarts in Nederland bereikt via familie en ook deze gaf een vergelijkbaar advies (iets minder gedetailleerd over het inpakken). Hem leek het niet dat de teen ontstoken was (uiteraard als ik geen koorts zou hebben en de voet verder niet warm was).

Mijn teen is inmiddels veel beter en ik ben erg blij met het Twitteradvies. Sociale media zijn dus zelfs goed om je van een beter advies te voorzien, dan een minder kundige arts ter plekke.

Gepost door: jacinthacastora | 3 juni 2010

welkom op mijn blog

Vanaf vandaag, 3 juni 2010, ga ik een blog bijhouden over Galapagos, natuur, milieu en mensen. Over natuurlijke en over sociale zaken en alles wat daar tussen ligt.

Nu maar eens eerst kijken of dit blog gepubliceerd wordt en hoe dat eruit ziet.

« Newer Posts

Categorieën