Gepost door: jacinthacastora | 26 juni 2010

Leven op een eiland in de stille oceaan, deel 4: vervoer

Op Santa Cruz barst het van de fietsen, de taxi’s en de scootertjes. De fiets is in de warmte eigenlijk het handigste vervoermiddel, het is goedkoop en de afstanden op Santa Cruz zijn beperkt. De meeste mensen hier hebben geen auto en verplaatsen zich te voet, in een taxi, op een scootertje (vaak met hele families tegelijk), of met de fiets. Schoolkinderen worden met een bus vervoerd.

Al mijn collega’s hebben een fiets en het gaat er ook vaak over, want de fiets heeft hier op de onverharde wegen en in dit vochtige zoute klimaat veel te lijden. Daar komt bij dat je hier geen oerdegelijk fiets tegenkomt, maar alleen van die b-, of liever gezegd e-,merken, die al bij het kopen uit elkaar dreigen te vallen. Het gevolg: lekke banden, haperende derailleurs, of slippende remmen. Ook het klimaat is niet erg fietsvriendelijk. Het zout en de luchtvochtigheid doen de fiets als snel roesten.

Vorig jaar had ik de eerste maand van mijn verblijf geen fiets en eigenlijk was ik daar wel tevreden mee. Maar inderdaad, de weg van het stadje naar het researchcentrum was ‘s avonds na 7 uur toch zo’n 15 minuten lopen in het pikkedonker. Dat was fietsend toch iets prettiger en sneller dan lopend. Ik heb dus maar besloten een nieuwe fiets te kopen, nadat ik talloze roestige tweedehandse had bekeken.

Achteraf een domme beslissing. Mijn nieuwe fiets was van Chinese makelij, binnen drie weken, had ik mijn banden al twee keer laten plakken en werden er vervolgens twee nieuwe binnenbanden opgelegd. Ook zijn de remmen en de derailleur een paar keer opnieuw afgesteld. Daarna liep mijn ketting er vervolgens steeds af: Er moest een nieuwe derailleur worden aangeschaft.

Ik verplaatste me met de fiets wel sneller en ‘s avonds iets prettiger, maar ik bracht ook heel wat lunchpauzes door, lopend naast de fiets naar de fietsenmaker. Had ik nu maar zo’n oerdegelijke Hollandse fiets, dacht ik vaak. Na drie maanden heb ik de fiets afgedankt en ben ik weer gaan lopen.

Dit jaar was ik verstandiger. Ik heb een roestig degelijk exemplaar gekocht van een vertrekkende collega. Een beetje vet en een nieuwe ketting en hij rijdt als de beste. Het is geen gezicht, twee wielen met wat roest ertussen, maar ik ben in 7 minuten op mijn werk en de fiets heeft me tot nu toe niet in de steek gelaten. Over een paar weken gaat-ie weer in de verkoop naar een volgende eigenaar. En ondertussen zie ik het wagenpark dagelijks groeien en neem ik ook steeds meer scootertjes waar. Ook de Galapagos gaat steeds sneller over op milieu-onvriendelijke vervoermiddelen. Helaas.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: