Gepost door: jacinthacastora | 15 maart 2011

Een tsunamigolf nam deel onderzoekscentrum mee

Dit bericht vond ik op de website van de CDF:

http://www.darwinfoundation.org/english/pages/noticias.php?txtCodiCate=1&txtCodiNoti=88

De Charles Darwin Foundation op de Galapagos heeft de kracht van de tsunami uit Japan ondervonden. Het gebouw biomar is ernstig beschadigd. Een team van meer dan 20 medewerkers en vrijwilligers hebben schouder aan schouder gewerkt om het vuil te verwijderen uit de  laboratoria, kantoren en de opslag van het Marine onderzoekcentrum van de CDF op het eiland Santa Cruz Galapagos.

De krachtige tsunami bereikte volgens de gegevens van de Pacific Tsunami Warning Center (PTWC), Santa Cruz met golven tot 1.77m  boven normaal. Een van de hoogste waarden in het oostelijke Stille Oceaan gebied. De golven vielen ook samen met de plaatselijke vloed. De eerste muur van water sloeg rond 6 uur ’s avonds in de CDF-installatie. Twee opeenvolgende golven met tussenpozen van 26 minuten stroomden het CDF-gebouw binnen. “De golven vernietigden een betonnen pomphuis en braken door zware houten deuren heen. Laboratoria, werkplaatsen en opslagfaciliteiten liepen vol en  meubilair en apparatuur werd weggespoeld, ondanks alle voorzorgsmaatregelen”, aldus Dr Volker Koch, CDF directeur van Marine Science. CDF Senior Scientist Stuart Banks merkte op dat apparatuur, variërend van duikflessen, kleine boten, houten meubelen en diepvriezers overal in de omgeving verspreid lagen. “We vonden voorwerpen van de laboratoria op de begane grond begraven onder het zand en in de vegetatie, verspreid over een oppervlakte van 200 meter  rond de mangrove kust. ”

Er zijn geen gewonden  en de andere instlallaties en gebouwen van de CDF zijn nog wel in tact met weinig schade. In de komende dagen zal duidelijk worden wat de totale schade is.

Advertenties
Gepost door: jacinthacastora | 15 maart 2011

Vergeten nieuws: Schade Galapagos door tsunami uit Japan

Op de Galapagos is aanzienlijke schade door de tsunami. de voorlopige balans: mensen hebben te weinig schoon water en eten, er zijn nesten van legunanen en schildpadden beschadigd en zeeleeuwen gestorven.

Op 11 maart 2011 werden we weer eens met de neus op de feiten gedrukt hoe deze wereld samenhangt. Nederland is 1 centimeter hoger geworden, de as van de wereld is 10 centimeter verschoven door een aardbeving in Japan. Na de aardbeving volgde een tsunami over een inmens gebied (de stille oceaan), die ook in andere gebieden schade en ellende veroorzaakte. Alleen in de VS vielen 3 doden aan de kust van California. Daarna hield het nieuws op.

Ik woonde 15 maanden op de Galapagos en heb ook een tsunami evacuatie meegemaakt in 2010 na de aardbeving in Chili. Reden waarom ik het nieuws van de tsunami steeds volgde. Het nieuws druppelde langzaam binnen, ook al omdat de verbindingen stil lagen door electriciteitsuitval.

Mijn vriendin op de Galapagos, die op het terrein van de Charles Darwin Foundation woont, mailde me direct na de evacuatie dat het oceaan onderzoeksgebouw van de Charles Darwin Foundation is vernield en dat veel onderzoeksmateriaal en instrumenten verloren zijn. De omvang van de schade was toen nog niet overzichtelijk.

De golf was ook tot aan haar huis gekomen, maar gelukkig niet naar binnen. Haar tuin met veel leguanennesten had wel ernstig geleden. Ze maakte zich zorgen om hen. De afgelopen jaren had ze hard gewerkt om haar tuin zo leguaanvriendelijk mogelijk in te richten en de afgelopen weken kreeg ik enthousiaste mails over de vele nesten en de gevechten tussen de vrouwtjesleguanen om een plekje. Nu was de tuin een groot kerkhof.

Ze mailde gisteren twee foto’s van de schade aan het biomar onderzoeksgebouw en haar echtgenoot maakte een verslag.

Er is echter meer aan de hand en de schade is nog lang niet te overzen. Op dit moment heeft men het over 1,3 miljoen dollar schade, maar er zijn ook problemen met schoon drinkwater en voedsel. De Galapagoseilanden worden twee maal per week met een boot bevoorraad en de watervoorziening was altijd al precair. Zie daarvoor ook mijn overige blogs.

Ik maak me zorgen om al die lieve de mensen die er wonen. Drie van die mensen komen mij zo bezoeken. Een van mijn collega’s is met haar kinderen op bezoek in Nederland. Vanavond zal ik meer berichten.

Gepost door: jacinthacastora | 3 augustus 2010

Biodiversiteit op de Galapagos

De bedreigde scalesia affinis op Santa Cruz, Galapagos

Net als alle eilanden, heeft ook de Galapagos flora een hoog endemisch gehalte. Dat wil zeggen dat op ieder eiland planten en bomen voorkomen, die alleen maar op het betreffende eiland voorkomen. Op ieder eiland vindt je endemische soorten. Omdat de Galapagoseilanden over het algemeen klein zijn, is de populatie van die ene soort ook maar klein. Dit betekent dat de Galapagos flora in zijn geheel onder druk staat. Een plantenziekte, teveel geiten, of teveel mensen die een stuk land willen bebouwen en het kan gedaan zijn met een soort. Reden voor de Charles Darwin Foundation (CDF) om zich sterk te maken voor de bescherming van de Galapagos flora. De CDF wordt daarin ondersteund door de Internationale Unie voor Conservering van de Natuur (IUCN), die in 2007 alle endemische planten van de Galapagos op de rode lijst heeft geplaatst, met name naar aanleiding van de studie van Tye[1]. Hij concludeerde dat 60% van de 168 endemische plantensoorten bedreigd genoemd kan worden volgens de IUCN-standaards. De belangrijkste veroorzakers zijn planteneters, zoals verwilderde geiten[2], en mensen die land in ontwikkeling brengen.

Bescherming

Om de plantenpopulaties te beschermen, zijn op verschillende eilanden de verwilderde geiten uitgeroeid[3] en zijn stukken land met endemische planten afgeschermd met hekwerk. Beide strategieën blijken te werken[4], hoewel er op afgezette stukken land ook problemen ontstaan door de uitbundige groei van invasieve plantensoorten, die de endemische planten dreigen te overwoekeren. Het is de vraag of we eenmaal verwoeste landschappen weer kunnen herstellen.

Economische groei en ontwikkeling

Een ander probleem is echter het groeiende aantal inwoners van de Galapagos, die een druk leggen op het omringende beschermde gebied. In 2005 heeft de gemeente Puerto Ayora op het eiland Santa Cruz aan de grens van de gemeente een stuk land gekocht van het nationale park in ruil voor een stuk landbouwgrond in het gehucht Salazaca, in het hoger gelegen deel van het eiland. De ruil hield in dat het nationale park een stuk grond bemachtigde met heel veel geintroduceerde planten en dat de gemeente Santa Cruz een stuk land bemachtigde met verschillende endemische planten, zoals de scalesia en de opuntia.

Scalesia affinis onder druk

De ruil heeft vooral gevolgen voor de scalesia affinis, een prachtige struik met tabakachtige bladeren en kleine margrietachtige bloemetjes[5]. In 2005 werden er op Santa Cruz nog maar 71 individuele struiken geteld. De meeste van deze struiken staan in een gebied, dat tot voor kort gebruikt werd als afvaldumpplaats en waar rotsen tot gravel vermalen werden voor bouwmateriaal, midden in het nationale park. In 2005 werd besloten om in dit gebied drie individuele struiken te beschermen door middel van een hekwerk. In 2007 werd een groter gebied afgeschermd. Eind april 2010 moeten we met lede ogen aanzien, dat het betreffende gebied waar deze struiken zich bevinden (Mirador genaamd), in kavels aan mensen worden uitgegeven. Binnen niet al te lange tijd zal het gebied een bouwterrein zijn en zal er een nieuwbouwwijk verrijzen. De struiken staan weliswaar keurig in een omheind terrein, maar het is natuurlijk triest om te zien dat dit op de Galapagoseilanden gebeurt.

Scalesia affinis beschermd

De CDF heeft uit voorzorg in 2007, toen de ontwikkelingsplannen al vorm begonnen te krijgen, veel zaad van de scalesia affinis opgeslagen en onderzoek gedaan naar de mogelijkheid om de soort te kweken. Dat is geen makkelijke klus. In 2007 leverden 860 zaadjes, slechts 60 jonge struikjes op. Met heel veel inspanning is het gelukt om 100 struiken te kweken en de andere 71 te behouden, waardoor er nu op Santa Cruz 171 zijn.

Doorbreking van de isolatie en biodiversiteit

De Galapagos natuur staat onder druk vanwege de economische mogelijkheden. Mensen vanuit Ecuador – de Galapagos is Ecuadoreaans gebied – proberen hun geluk te zoeken op de eilanden, waar in het toerisme veel geld te verdienen is. De economische crisis, die de wereld raakt, heeft ook Ecuador bereikt en dat betekent meer gelukzoekers: mensen die vanwege de crisis een andere toekomst opbouwen. Taxichauffeurs die de meest bekende plaatsen op het kleine eiland niet weten te vinden, getuigen daarvan. Helaas moeten wij met lede ogen toezien hoe de eilanden die bekend werden vanwege hun geisoleerde ligging, steeds verder worden opengesteld. Op dit moment is het mogelijk om een tripje sportvissen, of een surftrip te boeken naar de Galapagos, ook voor mensen die niet geinteresseerd zijn in de bijzondere flora en fauna van de eilanden. Ieder contact van buitenaf betekent meer kans op agressieve geintroduceerde soorten, die de endemische flora en fauna bedreigen en het betekent uiteindelijk verlies van wereldwijde biodiversiteit. Ik kan dit alleen maar observeren en beschrijven.

* Deze tekst is eerder verschenen in Papyrus, zomer 2010


[1] Tye, A., 2007, La flora endemica de Galapagos: aumentan las especies amenazadas. In: FCD, PNG & INGALA. Informe Galapagos 2006-2007, Puerto Ayora, Galapagos.

[2] Zeerovers die de Spaanse schepen met goud uit Zuid-Amerika aanvielen opereerden vanuit de onherbergzame Galapagoseilanden. Zij lieten aan het eind van de 17e eeuw geiten los op verschillende eilanden om zo verzekerd te zijn van hun voedselvoorziening. Op het eiland Pinta werden in 1959 twee geiten en een bok los gelaten als voedselvoorziening voor de vissers, omdat men dacht dat de schildpadden waren uitgestorven. In 1968 was het eiland bijna geheel kaalgevreten. Reden waarom het Park Nationaal Galapagos in 1970 besloot tot het uitroeien van de geiten op Pinta. Dat jaar werd Lonesome George, de enig overgebleven mannelijke Pinta schildpad gevonden.

[3] Werner, Marcus, Geitvrije Galapagos, Volkskrant 25-07-09, katern 3, p.26

[4] Atkinson, Rachel e.a.,, 2008, Advances in the conservation of threatened plant species of Galapagos, in: Galapagos Report 2007-2008, Puerto Ayora, Galapagos, Ecuador.

[5] De Engelse naam voor de scalesia is daisytree (margrietboom).

Gepost door: jacinthacastora | 31 juli 2010

vis, vis, vis

Vis, vis, vis

for english version see: http://jacinthacastoragb.wordpress.com

Een paar dagen geleden keek ik in de ogen van een walvis. Dat was een bijzondere ervaring. Ik zat met 15 mensen in een bootje net buiten Puerto Lopez Ecuador en we keken op gepaste afstand naar de walvismannen die hun salto’s aan het maken waren en hun flippers uit het water staken. Ineens waren er twee grote gedaanten vlak naast onze boot en een van de gedaanten, de grootste, stak plotseling heel nieuwsgierig haar hoofd boven water uit. Ze keek even naar dat malle bootje met rare wezens erin, waarschijnlijk om te kijken of zij en haar jong wel veilig genoeg waren. Daarna dook ze weer onder om, terwijl ze een sonoor geluid (een soort kreet) voortbracht, verder te gaan met haar jong op haar tocht. Een prachtig moment om contact te hebben met zo’n schitterend groot zeedier.

Vanochtend was ik op de vismarkt van Puerto Lopez, waar ik enigszins verdwaasd rondliep. Overal grote hoeveelheden vis. Er reden vrachtwagentjes vanuit de zee vol kleine visjes, die met een hark, of een schop in kratten werden geschoven. Sommige vissen vielen naast de kratten in het zand. Het waren er zoveel dat die enkele vis gewoon bleef liggen. De gieren zullen ze wel soldaat maken. Maar naast de duizenden kleine vissen, lagen ook gigantische hoeveelheden grote vissen. Ik zag hamerhaaien, die met velen tegelijk het land op werden gebracht. Gigantische roggen kwamen aan land en andere haaien, helemaal onder het bloed. Ik realiseerde me ter plekke dat deze hoeveelheden in dit kleine vissersplaatsje iedere dag aan land worden gebracht. En het gaat hier nog maar om boten die op een traditionele manier vissen.

Ik liep rond en nam foto’s van hetgeen ik me realiseerde. Dit kan niet …. dit mag niet. Deze hoeveelheden in al die kleine vissersplaatsjes betekent binnen afzienbare tijd het einde van het leven op zee. Dat kan niet anders. Zoveel kan niet gereproduceerd worden. Dat is onmogelijk.

zie de fotos en de video

Ik dacht terug aan mijn bijzondere ontmoeting met de walvis. Misschien was die ontmoeting geen toeval. Misschien wilde zij ons – door ons aan te kijken – vertellen dat we op moeten houden met het leegplukken van haar zee en was haar sonore geluid een noodkreet. Ik heb de walvis gehoord en onze hebberigheid gezien. Vis, vis, vis en nog meer vis. Hoe lang nog tot de zee leeg is en de walvissen een hongerdood sterven?

meer weten over wetenschappelijk onderzoek walvissen?

Gepost door: jacinthacastora | 30 juli 2010

28 juli 2010: zwarte dag voor Galapagos

Zwarte dag 28 juli 2010:

De Galapagos is afgevoerd van de UNESCO-lijst van werelderfgoed in gevaar

De minister van Milieu van Ecuador, Marcela Aguiñaga, voert al meer dan een jaar actie om Galapagos van de bedreigde status lijst af te krijgen en afgelopen woensdag is dat gelukt. Grote overwinning voor de regering maar een verlies voor de Galapagos natuur.  Op 26 juni 2007 is de Galapagos op de UNESCO-gevarenlijst geplaatst, als reactie op de verstoringen van het milieu veroorzaakt door het groeiende toerisme, de immigratie en de grootschalige introductie van niet-inheemse soorten.

Ik woonde en werkte de afgelopen drie jaar ruim 14 maanden  op de Galapagos. Overal in de bewoonde gebieden wordt volop gebouwd, zelfs aan bouwprojecten die tegen de wet in gaan qua hoogte en ligging. De havens worden vergroot, de aanlegsteigers vernieuwd. Er komen scheepsladingen en vliegtuigladingen goederen binnen die lang niet allemaal gecontroleerd kunnen worden. Het migratiesysteem werkt beperkt. Vorige week nog werd ik door een taxichauffeur volledig de verkeerde kant op gebracht. Toen ik hem vroeg waarom hij de weg niet kende: Hij was pas twee dagen op Galapagos aan het werk. En dat terwijl er ook werkloze Galapaguena rondlopen.

In september komt er een nieuwe vliegtuigmaatschappij bij die op de Galapagos gaat vliegen. Het vliegveld van Baltra wordt vergroot en gemoderniseerd. Veel regatta’s rond de wereld hebben de Galapagos als bestemming op hun route. Meestal komen ze vanuit het zeer vervuilde Panamakanaal naar de Galapagos. Zij zullen zorgen voor meer geintroduceerde soorten. Ik heb met verschillende zeilers gesproken, die aangaven dat de controle voor de Galapagos veelal een wassen neus was. Niet meer dan 10 minuten.

Enkele maanden geleden nog werden we opgeschrikt door het feit dat de grote Afrikaanse slak zijn intrede had gedaan op de Galapagos.

Er wordt in schildpad habitat volop gesurft en sportvissen is erg in trek. Het heet “catch en release”, maar ik heb video’s gezien van “catch, play and release”, waarbij volwassen mannen speelden met haaien, gewoon omdat het leuk is…..

Hoewel er vanuit het Galapagos Nationale Park veel gebeurt om excessen tegen te gaan, gaat er ook veel mis. Het is in veel gevallen geen onwil, maar gewoon gebrek aan urgentie en personeel. Ik vrees dat het opheffen van de bedreigde status de situatie niet zal verbeteren en dat uiteindelijk dit laaatste stukje unieke natuur de rekening betaalt.

Zie voor foto’s mijn website.

Gepost door: jacinthacastora | 21 juli 2010

Het jaar van de biodiversiteit: Galapagos

Biodiversiteit dat zijn wij

De biodiversiteit op de Galapagos is niet zo groot. Er zijn hier alleen wel soorten die nergens anders op de wereld voorkomen en omdat de meeste eilanden van de Galapagos archipel klein zijn, bestaan sommige soorten uit een klein aantal. Een ziekte of een natuurramp en het kan gedaan zijn met de soort. De grootste natuurramp die bijvoorbeeld “Lonesome George” overkwam, was de mens. De mens roeide zijn soort bijna uit op het eiland Pinta en toen dat bijna gelukt was, werden er enkele geiten en een bok losgelaten op het eiland. Dat was het einde van de schildpadden. Alleen Lonesome George overleefde. Als hij overlijdt is de soort uitgestorven.

Hoewel we dus niet zo soortenrijk zijn op de Galapagos, vieren we natuurlijk wel het jaar van de biodiversiteit. Hier hebben we met een aantal mensen en met financiele hulp van enkele organisaties vier giga mozaiekposters gemaakt. Ik heb in maart en april 4000 fotos geleverd voor de posters. Ik heb 1000 foto’s gemaakt van mensen in Puerto Ayora – het grootste plaatsje op de Galapagos – en nog eens 3000 foto’s uit mijn archieven gehaald van mensen, dieren, planten en landschappen. Een collega heeft daarna vier foto’s omgetoverd tot mozaiekposters.

Op dit moment hangen deze posters overal op de bewoonde Galapagoseilanden. Het is erg leuk om te zien dat mensen onmiddellijk als ze worden opgehangen op zoek gaan naar hun eigen foto en die van hun geliefden, kennissen en vrienden. De Galapagos is klein, dus bijna iedereen kent bijna iedereen. Dat heb ik ook gemerkt de afgelopen weken, want mensen bleven mij maar vragen, wanneer de posters nu werden opgehangen. Ze wilden allemaal maar wat graag op de foto om straks gezien te worden op de poster. Het was erg dankbaar werk om te doen. Mensen voelden zich vereerd en ik werd steeds met open armen ontvangen om een foto te maken. Ik kreeg water, snoepjes, een sinaasappel, een banaan en zelfs een huwelijksaanzoek. De laatste heb ik afgeslagen, maar alle andere zaken heb ik aangenomen.

De posters doen in ieder geval waar ze voor bedoeld zijn. Mensen betrekken bij het conserveringswerk. Veel mensen vinden het werk dat de Charles Darwin Foundation doet belangrijk en ze willen daar graag aan deelnemen. Op deze manier laten ze zien dat ze achter het werk staan en het is nog leuk ook. De posters zijn een reuzenschildpad, een walvishaai en twee albatrossen bestaande uit foto’s van mensen en een foto van een familie, bestaande uit foto’s van dieren. Alle foto’s zijn genomen op de Galapagos. Niet alleen door mij overigens, maar door meerdere fotografen. Zo waag ik me niet aan onderwaterfotografie, maar voor dit project zijn meerdere archieven open gegaan.

Het is erg bevredigend om aan een dergelijk project te werken en zo mensen te betrekken bij het werk van de CDF. Deze foto http://bit.ly/cFYdvu werd vanmiddag gemaakt, toen de poster werd opgehangen op het Park Fransisco, vlak bij de haven van Puerto Ayora, Santa Cruz, Galapagos. De tekst op de poster is: mensheid en natuur in harmonie. Een mooie positieve gedachte.

Gepost door: jacinthacastora | 12 juli 2010

Alcohol, drugs en geweld op Galapagos

Alcohol, drugs,criminaliteit en geweld tegen vrouwen in het land van de reuzenschildpad

Ook op de Galapagoseilanden zijn drugs en alcoholgebruik een probleem. Drugs zijn hier verboden, maar ze komen de eilanden gemakkelijk op. Het is nu eenmaal ondoenlijk om alle aanvoerkanalen te controleren. Gevolg is dat ook hier drugscriminaliteit plaatsvindt. Reden waarom mensen nu sloten op hun huizen zetten en alarmsystemen, die soms bij nacht en ontij af gaan. In het appartementencomplex waar ik woon is twee maanden geleden in verschillende appartementen ingebroken en werden alleen luxe artikelen, zoals computers en cameras, meegenomen. Ook fietsen zijn gewild. Twee jaar geleden hoefde je je fiets nog niet op slot te zetten. Nu is hij op bepaalde plekken niet meer veilig, zelfs met slot. Ze worden overgespoten en weer verkocht, of overgebracht naar een ander eiland.

Verschillende inwoners van het eiland hebben vorige maand de handen ineen geslagen en ze zijn samen met het gemeentebestuur begonnen met een uitgebreide campagne tegen drugs. Bijeenkomsten, voorlichting (vooral ook aan jongeren) en controle met de hoop dat het gaat helpen. Veel mensen zijn het zat. Zij zijn het vaste land ontvlucht vanwege de hoge criminaliteit en ze willen koste wat kost voorkomen dat de criminaliteit overslaat naar de eilanden. Ze zochten tenslotte rust en veiligheid voor henzelf en hun kinderen.

Een ander probleem is het alcoholgebruik. Vooral mannen hier drinken zich helemaal lam. De aanvoer van alcohol in de haven is gigantisch en bij veel huizen vindt je een stapel van kratten bier. Het is niet ongebruikelijk dat jongere en oudere mannen op een plek bijeen komen om enkele kratten soldaat te maken. Een biertje is hier 60 cc, het dubbele van de Nederlandse flesjes. Alleen voor toeristen zijn er soms kleine flesjes (30cc) in de aanbieding. Ook het drinken van canja beeta (suikeralcohol) is een normale zaak. In de straten lopen geregeld mannen rond die helemaal de weg kwijt zijn, zelfs op klaarlichte dag. Of ze liggen op de grond en kunnen niet meer op hun benen staan. Feesten gaan hier meestal door tot 6 uur in de morgen (als het weer licht wordt) en tot die tijd vloeit de alcohol. Dag in dag uit is er wel ergens een feestje beleven.

Alcohol en geweld tegen vrouwen lijken sterk samen te hangen. Alcoholgebruik en het geweld tegen vrouwen is in de afgelopen jaren op de eilanden sterk toegenomen. Seksualiteit is in dit streng religieuze land op katholieke grondslag nog steeds taboe. Het gebeurt, maar je praat er niet over. Opvang is beperkt.

Omdat drank naast oorzaak voor geweld, ook de oorzaak vormt van verzuim op het werk, is de nationale overheid een campagne begonnen tegen alcoholgebruik in het algemeen en tegen machismo (het overwaarderen van het mannelijke en het minachten van het vrouwelijke). Tijdens de voetbalwedstrijden van de wereldcup werden voortdurend spotjes uitgezonden “Machismo es violencia” (machismo is geweld).

Per 15 juni 2010 mag er op zondag op geen enkele plek nog alcohol worden verkocht of geconsumeerd van 2.00 ’s ochtends tot de openingstijd op maandagochtend. Door de week gaat de alcoholkraan om 24.00 uur dicht, vrijdag en zaterdag om 2.00 uur. De zondagdrooglegging houdt verband met het hoge arbeidsverzuimpercentage op maandag. Het komt nu natuurlijk wel aan op controle en handhaving. Tijdens de wedstrijd Nederland – Spanje bijvoorbeeld was het geen enkel probleem om een biertje te bestellen en te consumeren.

De tijd zal moeten uitwijzen of de genomen maatregelen helpen tegen de vele alcoholisten die hier rondlopen en het daaruit voortvloeiende huiselijk geweld en verzuim op het werk.

Ik kan een uitgebreider artikel met foto’s en achtergrondinformatie leveren voor tijdschriften/kranten (castora@castora.nl)

Gepost door: jacinthacastora | 9 juli 2010

Galapagos staat achter oranje

Leven op een eiland in de stille oceaan: tijdens het WK voetbal 2010

Als opmaat naar de finale ben ik gestart met de fotoserie Galapagos staat achter oranje http://bit.ly/9sjr9l. Je kunt ze gewoon in de slideshow stand bekijken.

Normaal gesproken ben ik niet zo’n voetbalfan. Ik vind het goed als mensen zich vermaken en ik vind het leuk om een mooie pot voetbal te zien. Helaas zien we dat niet zo vaak tijdens kampioenschappen, omdat er regelmatig tactisch gespeeld wordt. Dat dit ook fataal kan zijn, zagen we in de wedstrijd Spanje-Duitsland. Duitsland ging pas het laatste kwartier echt voetballen, maar helaas lukte het toen niet meer om de stand te wijzigen. Verdiend verloren wat mij betreft, hoewel het in de voorhoede van Spanje ook niet lekker liep. Ze hadden er minstens 5 moeten maken.

Ja, waar zo’n wereldkampioenschap al niet toe leidt. Normaal gesproken staat mijn tv uit, maar de laatste week heb ik toch verschillende wedstrijden gekeken. Nu Nederland in de finale zit, vind ik het toch jammer dat we hier op de Galapagos geen groot scherm hebben en bijvoorbeeld met Spanjaarden en Nederlanders de wedstrijd zouden kunnen bekijken. Ik heb geprobeerd om de 4 Nederlanders die hier momenteel wonen bij elkaar te krijgen. Een zit op dit moment vast in Quito, hopend op een mogelijkheid om dit weekend nog terug te vliegen en de wedstrijd alsnog hier te kunnen zien in plaats van alleen op een hotelkamer. Een hebben we niet kunnen bereiken, dus het worden waarschijnlijk 2 Nederlanders voor een tvtje. Beetje jammer. We overwegen overigens om – als Nederland wint – zondagmiddag luid toeterend door de straten te gaan, zoals de Galapaguena doen als zij gewonnen hebben (zie http://vroegevogels.vara.nl/Weblog-Galapagos-item.419.0.html?&tx_ttnews[pointer]=4&tx_ttnews[tt_news]=350146&tx_ttnews[backPid]=418&cHash=0cd3671e49) toen Ecuador van Argentinie won.

Gepost door: jacinthacastora | 3 juli 2010

Leven op een eiland in de stille oceaan deel 5: energie

fossiele brandstoffen op Baltra

Hier op de Galapagos zijn we vrijwel geheel afhankelijk van fossiele brandstoffen. Deze brandstoffen worden met tankers aangevoerd (zie foto hierboven). Dat is in dit fragiele ecosysteem behoorlijk risicovol. In de laatste 5 jaar is het gebruik van fossiele brandstoffen toegenomen met 64%. Dat komt vooral door de groei van het aantal inwoners. In de laatste16 jaar 123% (50% van hen is onder de 24).  Daar komt bovenop dat de welvaart toeneemt en daarmee het energiegebruik.

Maar er is hoop. Op het eiland San Christóbal is een windmolenpark in gebruik genomen met drie achthonderd kilowatt producerende windturbines. De helft van de kosten van de bouw van het windmolenpark werden opgebracht door American Electric Power, ongeveer eenderde door de Ecuadoreaanse regering en de rest door de UNDP (het VN ontwikkelingsprogramma) en negen van de belangrijkste elektriciteitsbedrijven van de wereld.

De turbines leverden in het eerste jaar 31% van de energiebehoefte van het eiland, hetgeen overeenkomt met een reductie van 2.034 ton CO2. Het is de bedoeling dat de turbines de helft van het energiegebruik op het eiland gaan dekken. Wie meer over het project wil lezen: http://www.galapagoswind.org/.

Bij de officiële opening van het park begin 2008 sprak president Rafael Correa van Ecuador de verwachting uit dat de vijf bewoonde eilanden in 2015 onafhankelijk  zullen zijn van fossiele brandstoffen.

De Ecuadoreaanse regering raakte na deze uitspraak door de kredietcrisis en de daling van de olieprijs in ernstige financiële problemen en kon de kosten zeker niet alleen dragen.

Sinds 2 juli 2010 is er weer hoop dat de belofte van president Correa waarheid wordt, dankzij een samenwerking tussen de Ecuadoreaanse regering en de Japanse regering. Het bedrijf Japan International Cooperation Systems zal op het eiland Baltra een fotovoltage centrale gaan bouwen. Japan doneert daarvoor $10 mln.  De centrale zal in 2013 gereed zijn en zal ook Santa Cruz (waar de meeste mensen wonen) gaan voorzien van energie. Ook wordt er geïnvesteerd in schonere motoren voor cruiseschepen en auto’s. Het zou prachtig zijn als de eilanden in 2015 fossiel brandstof vrij zijn en daarmee een voorbeeld vormen voor de rest van de wereld.

Gepost door: jacinthacastora | 26 juni 2010

Leven op een eiland in de stille oceaan, deel 4: vervoer

Op Santa Cruz barst het van de fietsen, de taxi’s en de scootertjes. De fiets is in de warmte eigenlijk het handigste vervoermiddel, het is goedkoop en de afstanden op Santa Cruz zijn beperkt. De meeste mensen hier hebben geen auto en verplaatsen zich te voet, in een taxi, op een scootertje (vaak met hele families tegelijk), of met de fiets. Schoolkinderen worden met een bus vervoerd.

Al mijn collega’s hebben een fiets en het gaat er ook vaak over, want de fiets heeft hier op de onverharde wegen en in dit vochtige zoute klimaat veel te lijden. Daar komt bij dat je hier geen oerdegelijk fiets tegenkomt, maar alleen van die b-, of liever gezegd e-,merken, die al bij het kopen uit elkaar dreigen te vallen. Het gevolg: lekke banden, haperende derailleurs, of slippende remmen. Ook het klimaat is niet erg fietsvriendelijk. Het zout en de luchtvochtigheid doen de fiets als snel roesten.

Vorig jaar had ik de eerste maand van mijn verblijf geen fiets en eigenlijk was ik daar wel tevreden mee. Maar inderdaad, de weg van het stadje naar het researchcentrum was ‘s avonds na 7 uur toch zo’n 15 minuten lopen in het pikkedonker. Dat was fietsend toch iets prettiger en sneller dan lopend. Ik heb dus maar besloten een nieuwe fiets te kopen, nadat ik talloze roestige tweedehandse had bekeken.

Achteraf een domme beslissing. Mijn nieuwe fiets was van Chinese makelij, binnen drie weken, had ik mijn banden al twee keer laten plakken en werden er vervolgens twee nieuwe binnenbanden opgelegd. Ook zijn de remmen en de derailleur een paar keer opnieuw afgesteld. Daarna liep mijn ketting er vervolgens steeds af: Er moest een nieuwe derailleur worden aangeschaft.

Ik verplaatste me met de fiets wel sneller en ‘s avonds iets prettiger, maar ik bracht ook heel wat lunchpauzes door, lopend naast de fiets naar de fietsenmaker. Had ik nu maar zo’n oerdegelijke Hollandse fiets, dacht ik vaak. Na drie maanden heb ik de fiets afgedankt en ben ik weer gaan lopen.

Dit jaar was ik verstandiger. Ik heb een roestig degelijk exemplaar gekocht van een vertrekkende collega. Een beetje vet en een nieuwe ketting en hij rijdt als de beste. Het is geen gezicht, twee wielen met wat roest ertussen, maar ik ben in 7 minuten op mijn werk en de fiets heeft me tot nu toe niet in de steek gelaten. Over een paar weken gaat-ie weer in de verkoop naar een volgende eigenaar. En ondertussen zie ik het wagenpark dagelijks groeien en neem ik ook steeds meer scootertjes waar. Ook de Galapagos gaat steeds sneller over op milieu-onvriendelijke vervoermiddelen. Helaas.

Older Posts »

Categorieën